Jak to Organizator sam sobie w kolano strzela

Od jakiegoś już czasu trwają zapisy na jedną ze sztandarowych ( obok półmaratonu) imprez biegowych w naszym mieście, czyli maraton poznański. W ostatnich latach na trasę wyruszało w okolicach 6-7 tysięcy uczestników. Nie mamy tutaj takich tłumów , jak na półmaratonie, ale ponad 6 tysięcy zapaleńców rzucających się, by zmierzyć z hardcorowym ( nie bierzemy pod uwagę biegów ultra), jak dla nas zwykłych amatorów dystansem 42 kilometrów z hakiem robiło wrażenie. W tym roku jednak nasz poznański

Czytaj Dalej ->

My dziadki tak mamy, że już człapiemy, a nie biegamy

Muszę przyznać, że kiedy tak obserwuje moje ostatnie wyniki, to mogę napisać o nich jedno: dno i wiele, nawet bardzo wiele metrów mułu. Sięgnąłem już takiego dna, że niżej jest już chyba tylko moja trumna czekająca z niecierpliwością, aż skończę te wygłupy na ziemskim padole i  w spokoju ducha w niej legnę. Już nawet wolę nie przytaczać moich ostatnich wyników, dość napisać, że za mojej, jak na mnie rzecz jasna optymalnej formie, która i tak jakaś nigdy rzucająca na żadną część

Czytaj Dalej ->

Sześć lat poznańskiego parkrun

Wczoraj jak praktycznie w każdą moją wolną sobotę, kiedy mogę i mam czas pojawiłem się na Cytadeli, by po raz 243 pobiec w moim ulubionym cyklu biegowym. Wczoraj był to dzień wyjątkowy, gdyż poznański parkrun obchodził swoje 6 urodziny. Tak się składa, że narodziny poznańskiego parkrun były mniej więcej  w tym samym czasie, kiedy narodziła się moja pasja biegowa. Ja zostałem trafiony biegową strzałą gdzieś na początku sierpnia 2012 roku, a pierwszy parkrun odbył się 28 lipca, czyli

Czytaj Dalej ->

Nie tylko stolarze o hebel biegają,

Jest w naszym kraju trochę biegów, które są organizowane przez firmy jako ich chwyt marketingowy, mający wypromować ich markę, usługi, wyroby. Jednym z bardziej znanych jest oczywiście Bieg Papiernika w Kwidzyniu, ale to nie wszystko.

Ostatnio wpadł mi przed oczy bardzo ciekawy bieg. I tu nawet nie biega o formułę tylko o szczegóły, gdyż wiadomo, że w nich zwykle diabeł siedzi. Chociaż w tym przypadku o formułę, jak najbardziej też. Już sama nazwa rzuca na kolana: ORiSTO Bieg Stolarski O Złoty Hebel. Muszę przyznać, ze

Czytaj Dalej ->

Byle do mety

Dla większości z nas tuptających, którzy od czasu do czasu biorą udział w różnych biegach zorganizowanych jest podczas takiego startu jedno miejsce i jedna chwila, której z niczym się nie da porównać. Tym miejscem i tym momentem jest dotarcie przez nas do mety. Kiedy już zbliżamy się do niej, widzimy jej bramkę przed oczami nam rosnącą i mijamy jej linię, nieważne czy w duszy namalowanej, czy faktycznie fizycznie istniejącej, to wtedy włącza się w nas taki trochę trudny do opisania stan euforycznego uniesienia.

I nie ma

Czytaj Dalej ->

Joga zaczyna rządzić w Poznaniu

Ostatnio, kiedy zdarzyło mi się tuptać nad Wartą dwa czy trzy razy zdarzyło mi się przebiec obok grupki ludzi oddających się relaksacji czy ćwiczeniom jogi. Muszę przyznać, że z lekka byłem zdziwiony widokiem kilkudziesięciu nawet osób klęczących, leżących czy siedzących na karimatach na ziemi rozłożonych i oddających się mniej lub bardziej skomplikowanym ćwiczeniom. Widok jednej czy drugiej pozycji spowodował aż ból moich różnych części ciała, kiedy wyobraziłem sobie siebie w takiej właśnie pozycji.

Nie da

Czytaj Dalej ->

Biegacz dalekiego szeregu czy też planu

Możemy śmiało napisać, że w naszym biegowym światku mamy pewną ścisłą hierarchię. Jest biegowa elita, czyli najlepsi z najlepszych w każdym swoim starcie walczący o najwyższe laury. W dużej mierze oni nie muszą się martwić zapisami, wpisowym i innymi dodatkami. Dla każdego Organizatora zaszczytem jest ich udział w danym wydarzeniu biegowym, więc to raczej oni są zapraszani, niż sami muszą się wpraszać.

Kolejną grupę stanowi pierwszy szereg biegający. Nie jest to może elita walcząc o najwyższe laury, ale raczej grupa

Czytaj Dalej ->